نگاه با افتخار رو به گذشته – قسمت اول

به نام نیروی برتر

دوستان بسیار عزیزم سلام. انگار دیروز بود که این راه رو شروع کردم. راه “سخنران انگیزشی شدن” رو. احساس میکردم خیلی توی زندگیم موفق شدم. کارهای بزرگی کرده بودم و حس میکردم میتونم اینو با بقیه به اشتراک بگذارم. گفتم یه روز میشه که برم و برای 1000 نفر صحبت کنم. و این شد رویایی برای شروع. یا علی گفتیم و عشق آغاز شد. اما به قول حافظ، الا یا ایهاالساقی ، ادر کاسا و ناولها ، که عشق آسان نمود اول ولی افتاد مشکل ها.

با دنیایی از شور و عشق و انرژی و هیجان شروع کردم این راه رو. اما علیرغم اینکه واقعاً رزومه خوبی توی کسب و کار داشتم، اصلاً از محصولات آموزشیم استقبال نشد. در حدی که حتی یه روزهایی توی هزینه های بدیهی زندگیمم مونده بودم. روزهای سختی رو گذروندم. روزهایی که هروقت بهشون فکر میکنم بغضم میگیره. اما خوشحالم. خیلی خوشحالم که توی اون روزها کم نیوردم و جا نزدم. و امروز کاملاً با افتخار به گذشته ی خودم نگاه میکنم. و افتخارم فقط برای اینه که توی روزهای سخت تسلیم نشدم و پا پس نکشیدم، علیرغم همه ناملایماتی که داشتم. دقیقاً عین قله نوردی که توی راه اذیت میشه، زخمی میشه، دوستشو از دست میده، غذاش تموم میشه، هوا بطرز ناگهانی و خارج از پیش بینی بد میشه، بهمن میاد و هزار اتفاق براش میفته. اما اون تسلیم بشو نیست و مرگبار برای رسیدن به قله میجنگه. و یه دقعه برمیگرده عقب رو نگاه میکنه و میبینه که اوه اوه، چه مسیری رو اومده. اگر چه مسخره شد، اگر چه اذیت شد، ولی راه رو رفت. و امروز حرف داره برای گفتن. امروز داستانی داره برای تعریف کردن.

میلیونها نفر این مسیر رو رفتن توی دنیا بچه ها. هر کدوم ما اومدیم اینجا تا با طی کردن یه مسیر، در حقیقت تکامل خودمون رو طی کنیم. و میتونم بگم ، وقتی مسیری که براش به این دنیا اومدی رو طی میکنی، روحت در آرامشه. و اونهایی که به خاطر ترسهاشون یا تنبلی هاشون یا هر دلیل دیگه ای مسیری که برای به دنیا نیومدن رو طی نمیکنن، روحشون تا ابد در عذاب خواهد بود.

به قول استاد الهی قمشه ای عزیزم، فشار قبر کمپرس کردن مرده با سیمان نیست! فشار قبر تمایل مرده است برای برگشتن به دنیا ، برای  جبران کارهایی که انجامشون نداده. کارمون رو انجام بدیم و اون وقته که آماده رفتن به دنیای بعدی هستیم. سخن رو با جمله ی زیبا، عمیق و حکیمانه ای از رابرت دنیرو بازیگر محبوب ایتالیایی پایان میدم : “وقتی بمیرید به اندازه کافی وقت برای استراحت کردن خواهید داشت”.

دوستدار شما

رضا محمدشفیعی

3 خرداد 1403